دانلود آهنگ جدید علیرضا آذر با عنوان جنین
Download Alireza Azar New Song Called Janin
عوامل اثر
- ترانهسرا
- علیرضا آذر
- آهنگساز
- علیرضا آذر
- تنظیمکننده
- احسان سعیدی
- میکس و مستر
- احسان سعیدی
علیرضا آذر - جنین
Alireza Azar - Janin
161,803 بازدید
26,366 پسند
متن آهنگ
متن آهنگ جنین علیرضا آذرروزگاری قسم عیاری داشت، تا که در شهر بوی نان پیچیدشک شبیه کمند نیلوفر، دور پای یقینمان پیچیدمن قسم خوردهی هلاکت او، او قسم خوردهی فلاکت مناین چنین طعم آهن و باروت، در دل زاغهی دهان پیچیدخواستیم از نگاه یکدیگر شرح حالی درست بنویسیمخون سرخ از سر زبان جوشید، دور حلقوم خیزران پیچیدفاتحانی بلند آوازه، هر اجازه جنازه ای تازهبر تن آخرین دبستان بوی کافور و پادگان پیچیدسلطهی خود سلیطه پنداری بین دنیای خواهران تنیچرخهی پشت و دشنه، دشنه و پُشت توی ذهن برادران پیچیدپشت کوهی بلند و راز آلود خاکِ بر چرخ کوزه گر شده امدستم از دست کوزه گر رویید، به گناه درستگان پیچیدمن قرار است خمرهای باشم، خون خیام را بجوشانمبرگ انگور از تنم پاشد، تا که وحشی به استخوان پیچیدخمره ها را یکی یکی آرام، روی تابود کشتی آوردندمیبرندم به معبدی که هراس از شبش توی کاروان پیچیدرو به برج الجدی عذاب سیاه، لنگرش را به عرشه آوردندنفخهی باد صبح ناچاری، به سر و کول بادبان پیچیدداشتم روی عرشهی کشتی به کران تو فکر میکردمچرخ سکان به سمت گرداب، مهلک آخر الزمان پیچیداز پَس ابرهای راز آلود هر ستاره حباب آتش شدشهرها چون غبار خوابیدند، آسمان توی آسمان پیچیداز هر آتش فشان قصیده جهید، باغ ها میوهی غزل دادندتوی گوش کر جهان وقتی نام نامی شاعران پیچیدپشت پیشانی ام وَرَم کرد و خون برای ادامه کم آمددر سرم بذر واژه رو کرد و در تنم بوی زعفران پیچیدپرده افتاد و چرخ بازیگر قسمت اول نمایش رارو به چشمان گرد بیننده با بیانی غریب اجرا کردزندگی من به قله برگشتم من خداوند سربلندانمبس که فحش از نگاهتان خوردم، در جوانی شکسته دندانمدر سرم یک وجود تاریخی دارد از هیچ شکل میابدمیمکد شصت های لمسش را، او گرسنهست و گِرد میخوابددر سرم یک جنون خزیده به خون، نیمه دنیاش غرق ادارد استنغمه ای را که دوست میدارد، زنگ قلاده های کفتار استبعد از آن شب جنین سی ساله بر سرم ماه را فرود آوردعشق را کیمیاگری خواند و عنصری تازه به وجود آوردبعد از آن شب جنین صد ساله با منِ خویش ناتنی شده استنقره فام است و خشک و بی هیجان توده ای سخت و آهنی شده استهی مدام ارتفاع میگیرد مثل یک ساختار خورشیدیزیر شعله های مخمل تاریخ، رأس نوروز عصر جمشیدیناگهان مُرد و پیر مرد افتاد، روح و قلب اجاری ام ترکیدخواستم تازه زندگی بکنم، ساعت انفجاری ام ترکیدپیر مرد از مدار خارج شد، گیج و ویجان سکندری خوردموقت تقسیم ارث از قاضی تهمت نابرادری خوردمگرچه امروز خُرد و بَد شکل از مخرج چرخ گوش افتادمبارها پشت جبهه ای مشکوک آب و نان دست گشنه ها دادمهئیت منصفه به رأی آمد شعر بافان خدوم خودکارندبندگانی ز عرش بیرون و مُردگانی برون از آمارندپرده برخواست صندلی تا شد، ازدحام از شکاف در پاشیدگیج و سنگین سوا شدیم از هم، سمت ویرانه های خوود رفتیمقبل از امکان اب و اتش و باد، چتری از خاک بر سرم آمدآنقدر خاک بر سرم آمد، خاک این روزگار کم آمدکیستم یا که از کجا هستم، پرسش باستانی من بوداین جنون از الست تا اکنون هرچه رفتم قدم قدم آمداز نوشتن چه عایدی دارم یا عوالم چه عایدی دارندنزد عالم چه فرق خواهد کرد این غزل از کدام غم آمدکشتمش تا ز سر زبان افتاد، سر بُریدم دوباره راه افتادهی زبانش گزنده تن شد با، هر بلایی سر قلم آمدبر سرم پرسشم تلاطم داشت، ساحری سرخ پشت پیشانیاز درخت آخرین پرنده گذشت، گله ای گنگ و رام و رَم آمدتکیه دادم به تک درختی پیر، دست بُردم به خاطرات پدردست بُردم به سیب اجدادی، بانگ الغوث از حرم آمدپدرم آدم نجیبی بود، سیب کرموی مُرده ای را چیدحکم تبعید را شنید و شکست، محترم رفت متهم آمداین سفر سیب زهر ماری بود که پدر چید و داد ما خوردیمسیب شاید فریب خویشتن است که به خواب زن عدم آمدیک مَن از من نقاب را برداشت یک شبی سیب کال عصیان راچید و لنگان از ابر سرخ هبوت تا خیابان لاجرم آمدیک شب انگور توی دستش بود، آب و قند تعارفی خوردیمبغض را بُرد و گریه پس انداخت، یاسمن خورد و بی صنم آمدیک شبی این مَن مشوش را در عروض عرب مقیمم کردیک شبی غرق لهجهی گاهان، از پس مشرق عجم امدآن شبی که رطب به دِه بارید، بانگ الحمد تا ثریا رفتصبح فردا صدای وا اسفا، از بقایای ارگ بَم آمددهن کهکشانمان شیری، نور از زخم ابر میباریداز دهان رکیک آدم ها، نالهی وحشت و قسم آمدجان بِکن نان بِبَر نفس به نفس دل بده دل بِبَر دوباره هوستُف به این چرخهی معاملهای، اَه از این زندگی بَدم آمدپرده افتاد و چرخ بازیگر قسمت دوم نمایش رارو به چشمان گرد بیننده، با بیانی غریب اجرا کردمغز آبستنم اگرچه مریض بی عذابش دمی خدا نکنددستم از زخم دامنش آنی، الله الله خدا جدا نکندعاقبت در محیط افکارم مَرد در محفظه تلسمم کرددست و دلباز طاق و جفتش را همه را جا به جا به اسمم کرددر حضورش دو نیم مصرع را الکن و اشتباه میخواندممتحیر از عمق دیوانش با دهانی گشانده میماندمذهن چالاک و آسمان زینش، ابلق تیز و بالدارم بودافسر لشکر لغت نامه، عارف اژدها سوارم بودسهل و پیچیدهی سوالم را از خدایان جواب میگیردمثل رعد از میان افکارم، میخروشد شتاب میگیرداین جنین شکسته و فرتوت، خونش از رودک سمرقند استکه به نعل کمیت رهوارش، واژه در آسمان پراکندهستچه کنم این اسیر پیشانی، قاتل است و عصای دست من استمگر از خون خود خلاصی هست، نونهال تبر پرست من استیاد باد آن گذشتهی شفاف که به دانای کل سفر کردیمپشت هم رو به شهر بی روزن، سینه در حق هم سپر کردیممن همانم که پشت صحنه بهشت، گندم از خاک آسمان کندماینکه دیوانه تر منم یا تو، سر آینده شرط میبندمخواستم تا میان آدمها، سر درآرم سر از تنم افتادمیشد از دوزخ هنر برگشت، سر نخ دست دشمنم افتادپرده برخواست صندلی تا شد، ازدحام از شکاف در پاشیدگیج و سنگین سوا شدیم از هم سمت ویرانه های خود رفتیماز گلو استخوان تراشیدم، از غزل پوست بر تنت کردمجوهر خودنویس دوشیدم خون به رگهای دامنت کردمآنقدر ناب زادمت ای شعر، از حسد خلق را برآشفتمپدرت را ببخش فرزندم، با همه شهر دشمنت کردمیک نفر زین جماعت بی خیر، سرپناهت نداد اما منسینهی تنگ این جماعت را گوش تا گوش مَسکنت کردمکوه مرغوب نوجوان هُشدار، کاوهی پُتک و کوره را بشناسلخت و بریان چقدر جان کندم، تا چنین پیر آهنت کردمگهگدار از تو زن تراشیدم، دفتر از ماه تازه پُر باشدزن سراییدمت از آن ساعت، آسمان را نشیمنت کردمزن سراییدمت خزان بشوی، خم شوی بلکه نردبان بشویبعد از آن هرچه هرکسی کردهست همه را بند گردنت کردمواعظان تا زبان درآوردند، از تنور تو نان درآوردندشرم بر من که در چنین شهری، بین نامردمان زنت کردماز پس فکرهای تاریکم کورمالان به صفحه ات راندمغرق خاموشی و عدم بودی، سوختم تا که روشنت کردمگهگدار از تو مَرد آوردم، جذب یک کهکشان به بازویتباد بی رحم کوه افکن را سر فرو بُرده توسنت کردمرشته های تورا عروسک من تاب دادم ز صفحه برخیزییک غزل جوی مولیان یک بند، مفتخر به تهمتنت کردمیک غزل در رسایت ای دهقان، کوپه کوپه به کوه جان دادمبعد سیگار نیم دارم را، غرق شُش های خرمنت کردمراندمت موج و موج در ذهنم، از رمل تا هزج به اقیانوسپای سوگی مقطعت چیدم، در سروری مطنطت کردمدر تو جمعیتی نشسته به صف، تا که مخلوق خلقتم باشممن خداوند خلقتم شده ، یا خداگونه شیطنت کردماز تو ای کوه سخت از الماس، نیم عمرم بُتی گران کندمپرده افتاد و چرخ بازیگر، قسمت آخر نمایش رارو به چشمان گرد بیننده با بیانی غریب اجرا کردبا شکستن به راه میافتی مثل پَر در هوای طوفانیمثل خاری بُریده از ریشه، توی محدوده ای بیابانیدارم از پشت پلک مضطربم خط نور سراب میبینمدر تن میهمان پیشانیم، لرزش و اضطراب میبینمباورم کن قلم درخت عزاست، شعر گاهی پرندهی مرگ استباورم کن که عشق پاییز است، زندگی بند آخرین برگ استناگهان از وجود چالاکت، در نیابی جنازه جا ماندهاز زمین و زمان و در مُشتت، پشتی آهن قراضه جا ماندهناگهان تا به خویش میآیی در میابی به هیچ زنجیزیپیر مَرد اتاق خود هستی، با لغت نامه جفت میگیریاز سکوت حیاط میفهمی آخرین لاله زار ها مُردندقهرمانان گشنهی شعرت، وصله های شکست را خوردندمیپذیری که در نگاه جهان، رنگ و رو جز سیاه ممکن نیستزندگی انتقام میگیرد، بخشش اشتباه ممکن نیستوقتش است ای جنون شعر مدام، دل از این سیب گاز خورده ببُرکودکت روی آب آمده است، بند ناف از جنین مُرده ببُرکودکت روی آب آمده است، دل از این شهر آب بُرده ببُرکودکت روی آب آمده است، بند ناف از جنین مُرده ببُرسمت ویرانه های خود رفتم
نظرات