طوفان

يكي بود يكي نبود
من بودم و آدمكا
تو نقاباي قشنگِ
شهر دوز و كلكا

يكي اسمش با مرام و
ته با معرفتا
يكي تو رگي و پايه
نميشد ازم جدا

تا كه طوفان شد و
كشتي دلم به گل نشست
هركي رد ميشد ميرفت
چشماشو روغمم ميبست

من و بارون
من و دريا
يه خدا بود و خودم
نميدونم چجوري
تا لب ساحل اومدم
من وزخمام
منو دردام
روي پاهاي خودم
صد دفعه افتادم و
دوباره باز راهي شدم

حالا من بلند شدم ميخوام كه زندگي كنم
واسه اون كه موند به پام بمونم عاشقي كنم
مي تونم بكوبم از نو بسازم دنيارو باز
قد يه كتاب قصه ست اين
دلِ خاطره باز

باز ميگم نقطه سر خط غم و از ياد ميبرم
من خودم پاش كه بيفته لشكر
تك نفره م
من ادامه ميدم حتي شده از دل شكست
حالا ديگه پشت من
هزار و يكي تجربه ست

من و بارون
من و دريا
يه خدا بود و خودم
نميدونم چجوري
تا لب ساحل اومدم
من وزخمام
منو دردام
روي پاهاي خودم
صد دفعه افتادم و
دوباره باز راهي شدم