سرسام

آسمونِ شهرِ قلبو تیرگی گرف
انگا ذهن میخواد باهاش پا به تباهی بده
حالا پیش کی بره واسه روز عادی آسمون آبی
هنو باخته های گذشته بد کلافه کرده
مغز ردی انگاری که کلاف خشمه
چشا بسته خفه ای تو هوای صحنه
نمیدونی چی چه کسی دوای درده
هنو خسته ای از تحمل درای بسته
پشت مردم فحش و غیبت هنوزم غذای نفسه
دنبال یه همدمی که دراری ادای خسته
میفهمی فقط یه همراه واسه تو عصای دسته
مغز الان چیزی که توش نداره ترسه
یه بیراهه ی ناشناس روی نواره قلبه
درسته دنیا همش روی چپم سنگینی کرده
ولی خوب طلسم این بیخیالی شبا شکسته
هنو تویه سرت واسه شروع قراره شنبه
اگه هدف هیپ هاپه که بدون خلاف شرعه
اینکه تنها راهه نجاتمون فرار مغزه
پس الان که واسادیم پاش همه از مرامه مرده
جوهرم جریان خون تویه رگه برای صفحه
دندون لق دیروزو کافیه دراره دره
مصرعو جوری میگم که تو درش نباشه فهمت
میچسبه ب به پرده پاره بشه پرای پرده

سرسام گرفتم از این مغزِ لعنتی
دردام کنفتن از این صبرِ بعد از این
پرپام نپیچن بگو کنده از زمین
دردامِ من رامه هر فرد عوضی!

چقد حیف گذشت لحظه هایی بی لبخند
اگرچه سرپام ولی گاهی پاها می‌لغزند
اگرچه تنها تکه اما تهش میگندن
من هنوزم به زمین و آدماش میخندم
شایدم مثل خودت یه آدم بی نقصم
واسه ی عشقو هدف تا آخرش میجنگم
من هنوزم که هنوزه از خودم میترسم
میون مغز و قلب لعنتی من میغلتم
وقتی با چک بزنی تو گوششون میفهمن
ولی دست کلمه سنگین تره میگم من
خوب هنوزم که‌ هنوزه آدما بیرحمن
که قبرو قبلِ مردنِ مریض میکندن
دهنو وقتی درست توجیه شدی میبندم
من حد خستگیتو از رو صدات میسنجم
گوشایی که از تکرر یه حرف میرنجن
میری به جنگ خودت دست خالی بی خنجر
خط من این جوریه که واژه ها می‌لنگن
ولی خوب چیزی نوشتنم که همه میگن به
به عجب شعر غلیظیو تکون میدن سر
من به سازه حرفه قلبم هنوز میرقصم
هنوزم مردم به همدیگه بد بینن بد
اینکه عشقا همش دروغیه میرن تش
هنوزم مردم فقط پیِ بدش میگردن
شعر بینظیرمو تو کلشون ریختم هه!

سرسام گرفتم از این مغزِ لعنتی
دردام کنفتن از این صبرِ بعد از این
پرپام نپیچن بگو کنده از زمین
دردامِ من رامه هر فرد عوضی
اینبار!