تنهای بی کس

یادمه تنها و بی کس توی کوچه های این شهر
تو سکوت شب میرفتم با دلی رنجیده و قهر
راز وزارگریه میکردم ،با یه بغض پاره پاره
نمی‌دیدم سر راهم ،نه امیدی و نه چاره
بی هدف قدم میزاشتم توی کوچه های تاریک
نور امیدی ندیدم بجز یک هلال باریک

یه دفعه ظلمت شب رو خدا اومد و ورق زد
خدای پاکی و خوبی ،خدای آدمهای بد
انگاری صدای پامو اونشب آسمون شنیده
توی اون تاریکی شب اشکامو ستاره دیده
خدایا منو ببخش که تورو نادیده گرفتم
خدایا ممنونم از تو کفر بی موردی گفتم

با وجودت کسی تنها توی غربت نمی‌مونه
نمیزاری اشک بی کس روی گونه ای بمونه
نمی‌مونه ،نمی مونه،کسی تنها نمی مونه
خدا خوب و مهربونه ،خدا یار بی کسونه